هزاران جامانده اربعین در شازند با گامهای عاشقانه و نوای «لبیک یا حسین» گرد هم آمدند تا نشان دهند عشق به امام حسین(ع) مرز و فاصله نمیشناسد. حضور پیر و جوان، کودکان و خانوادهها در کنار هم فضایی پر از شور، اشک و ارادت آفرید و ثابت کرد که هر قدم با نیت پاک خود بخشی از زیارت واقعی است.
به گزارش روابط عمومی اوقاف استان مرکزی،صبح روز پنجشنبه، 23 مرداد، وقتی هنوز خورشید کامل طلوع نکرده بود، خیابانهای شازند آرامآرام جان گرفتند. پرچمهای سیاه و سبز در دست مردم تکان میخورد و صدای نوحهها از بلندگوها فضای شهر را پر کرده بود. خیابانها مملو از جمعیتی بود که هر کدام با انگیزهای متفاوت، اما با هدفی واحد، قدم برمیداشتند؛ حرکت به سوی دل، هرچند به فاصله جغرافیایی از کربلا.
مبدا میدان امام خمینی (ره)شازند و مقصد نهایی،امامزادگان آستانه بود؛ جایی که هزاران نفر گرد هم آمدند تا جاماندگی از پیادهروی اربعین را با گامهای خود جبران کنند. صحن امامزاده با بوی گلاب و زمزمه دعا پر شده بود و خادمان با شربت، خرما و نذری از زائران پذیرایی میکردند.
وقتی جمعیت به صحن امامزادگان آستانه رسیدند، فضا تغییر کرد. مردم با احترام و آرامش به سمت ضریح حرکت میکردند، برخی اشک میریختند، برخی دستان خود را به آسمان بلند میکردند و همه در سکوتی معنوی، با هم همراه بودند. جاماندگان، با هر قدم، فاصله خود را با کربلا کوتاهتر میکردند؛ هرچند مسیرشان تنها به آستانه ختم میشد، اما دلهاشان به کربلا رسیده بود. زنان و مردان، پیر و جوان، کودکان و نوجوانان، همه یک هدف داشتند نزدیک شدن به سیدالشهدا(ع) و زنده نگه داشتن پیام عاشورا.
در پایان مراسم، وقتی جمعیت آرام آرام صحن را ترک میکرد، صدای پای حاضران و نجواهای کوتاه دعا در گوشه و کنار صحن، تصویری جاودانه از اربعین جاماندگان خلق کرد؛ تصویری که پیامش ساده اما عمیق بود. جاماندگان با قلبی پر از عشق و روحی سرشار از امید به خانههای خود بازگشتند، اما تجربهای که در دل داشتند، همراهشان خواهد بود؛ تجربهای که نوید میدهد حتی در نبود حضور فیزیکی، دلها همیشه در کنار هم و در مسیر امام حسین(ع) حرکت میکنند. این همایش، یادآوری روشن و پرشوری بود بر اینکه زیارت واقعی، از دل آغاز میشود و عشق و ارادت، هیچ مرزی نمیشناسد.